Zmusili mnie, abym to zrobił. Czy żałuję?
Tak, twórcy innych aplikacji do zarządzania finansami. W każdej brakowało mi czegoś, czego potrzebowałem. Postanowiłem zrobić własną. Dziś wiem, dlaczego to dość niebezpieczny pomysł.
Autor: Damian "Kuljo" Kuliś
Załóżmy, że znalazłeś prawie idealne mieszkanie. Dobra okolica, sensowna cena, nawet sąsiedzi wyglądają normalnie. Tylko kuchnia jest za mała. Oglądasz następne: kuchnia świetna, ale do pracy półtorej godziny. Po kilku takich wizytach zaczynasz rozumieć ludzi, którzy kupują działkę.
Z aplikacjami finansowymi miałem podobnie. W jednej odpowiadał mi sposób zapisywania wydatków, w innej planowanie. Żadna nie zbierała wszystkich rzeczy, których potrzebowałem, w sposób, który mi pasował. Mógłbym jeszcze długo szukać albo przywyknąć do braków. Ponieważ umiem programować, pojawiła się trzecia możliwość. I tak zacząłem budować Bliccę.
W tym miejscu zwykle zaczyna się opowieść o tym, jak ktoś wziął sprawy w swoje ręce i stworzył coś lepszego. Mnie bardziej interesuje rachunek, który przychodzi później.
„Dopiszę sobie” brzmi podejrzanie tanio
Weźmy zwykłe usuwanie transakcji. Przycisk, potwierdzenie, po sprawie. Tylko że ta transakcja mogła być spłatą raty. Mogła zmienić postęp celu oszczędnościowego. Mogła już zostać uwzględniona w podsumowaniu miesiąca. Trzeba ustalić, co ma się stać z każdą z tych informacji, i dopilnować, żeby liczby nadal się zgadzały.
Użytkownik słusznie oczekuje, że to po prostu zadziała. Kiedy budujesz dla siebie, jesteś jednocześnie tym użytkownikiem i człowiekiem, który musi rozplątać zależności. Nie możesz nawet z czystym sumieniem napisać do pomocy technicznej, że ktoś to beznadziejnie zaprojektował.
Własne narzędzie pozwala decydować o szczegółach. Oznacza też, że każdy z tych szczegółów trafia na twoją listę zadań. Łącznie z tymi, o których przy porównywaniu cudzych aplikacji w ogóle się nie myśli: odzyskaniem dostępu, kopią danych czy poprawnym działaniem po kolejnej aktualizacji.
Konkurencja czasem odmawia z dobrego powodu
Kiedy czegoś brakuje w programie, łatwo uznać, że twórcy nie pomyśleli. Być może. Ale mogli też pomyśleć i stwierdzić, że ta funkcja skomplikuje obsługę wszystkim, choć przyda się niewielu osobom.
Możliwość rozpisania każdego wydatku na kilkanaście sposobów dobrze wygląda na liście zalet. Przy kasie w sklepie chcesz jednak zapisać kwotę i schować telefon. Każde dodatkowe pole domaga się uwagi, nawet jeśli jest opcjonalne. Zbudowanie własnej aplikacji nie zwalnia z wybierania, co naprawdę zasługuje na miejsce na ekranie.
Dlatego brak funkcji warto najpierw sprawdzić na konkretnym przykładzie. Co dokładnie próbuję zrobić? Jak często? Ile czasu tracę na obejście? Jeśli odpowiedź brzmi „przydałoby się kiedyś”, można poświęcić tygodnie na rozwiązanie problemu, który nigdy nie wystąpi.
Czy zrobiłbym to jeszcze raz?
Tak. Chciałem sam decydować, jak to narzędzie ma działać, i nadal chcę je rozwijać. Lubię też pracę nad samą aplikacją. To istotna część odpowiedzi: gdyby liczył się wyłącznie czas potrzebny na uporządkowanie pieniędzy, pisanie całego programu od zera byłoby trudne do obrony.
Jeśli więc oglądasz kolejną aplikację i myślisz „sam zrobiłbym to lepiej”, możliwe, że masz rację. Zanim otworzysz edytor, zapisz jedną rzecz: jakiego konkretnego kompromisu nie chcesz już dłużej akceptować. Przyda się, gdy po kilku tygodniach będziesz naprawiać błąd w czymś, co u konkurencji od początku działało bez zarzutu.